Ik ben Lucas Lieverse, jurist, docent en onderzoeker, en een man met nogal wat hobbies

Dit is mijn Wunderkammer

Verwonderen. Ontdekken. Dan zelf proberen en creëren. 'Klooien' noem ik het. Elke ochtend sta ik vroeg op om nieuwe dingen te leren. Wallen en een bleek gelaat neem ik op de koop toe.

Het gaat om het voeden van onstilbare nieuwsgierigheid, weten hoe dingen werken. Ik heb talloze (meer of minder) nutteloze dingen geleerd.

Ik kan een deuntje spelen op de cello, piano en gitaar (meer ook niet, dus vraag me niet voor een recital). Ik heb wat goocheltrucs geleerd (super leuk, maar wat heb je eraan dat je een balletje kunt laten verdwijnen en uit iemands oor kunt laten verschijnen?).
Ik houd van tekenen en schilderen, schrijven, broodbakken, programmeren, animeren en fotograferen. Pottenbakken wil ik nog leren, de handstand en nog zoveel meer.

Mezelf verliezen in iets nieuws, beseffen dat ik niet alleen jurist ben en mezelf verrijken: daar gaat het om.

Wonderlijk niet?

Dit is mijn digitale Wunderkammer: een soort rariteitenkast. Je zou het ook een portfolio kunnen noemen, maar dat klinkt zo saai.

Over mijn werk

Ooit was ik advocaat. Mijn patroon (dagelijks begeleider in de advocatuur) zei altijd dat het recht de mens dient en niet andersom. In de praktijk heb ik gezien dat (te) vaak systemen voorgaan, dat regeltjes blind en rücksichtlos gevolgd worden, dat de mens vergeten wordt of tussen wal en schip belandt.
Noem me een patroonkloon: ik houd van het recht(ssysteem) en het oplossen van juridische puzzels, maar ik zet als docent vooral mijn creativiteit in om vernieuwend onderwijs te ontwikkelen, waarmee studenten leren recht te doen aan de belangen van hen om wie het gaat. Daar doe ik ook onderzoek naar.

Persoonlijk

Een selectie van mijn overige 'geklooi' en probeersels.

Waarom Wunderkammer?

Verzamelen zit bij mij in de familie. We struinen graag langs vrijmarkten en kringloopwinkels, zoekend naar mooie of intrigerende objecten: kunst, design of platen met mooie hoezen.

In vroeger tijden was het heel gewoon om een Wunderkammer te hebben, ook wel kunstkast, kunstkabinet, rariteitenkabinet of cabinets of curiosities genoemd. Een chique kast of kamer waarin je je schatten tentoonspreidt.

Sommigen hadden zo'n ding om anderen tot jaloezie te dwingen, maar velen om er zelf van te genieten en je troep een beetje netjes te ordenen.
Mijn vader heeft de grootste en meest veelzijdige verzameling. Hij heeft natuurlijk de meeste uren gemaakt, maar heeft ook de beste neus.

Zijn wonderwoning staat zo vol dat een onaangekondigd bezoek niet mogelijk is. Zelfs de zitplekken liggen bezaaid met curiosa. Er is maar één zitplek vrij, zijn eigen: een kuil in de tweezitsbank.

Wij - mijn kinderen en ik - vinden dat prachtig. Ik weet waar dat toe leidt. Onstilbare honger. Ik houd mijn hart vast...

Enfin, eigenlijk is deze website ook een verzameling.